Σύντομη βιογραφία Μαρίας Μπασδεκοπούλου

Λέγομαι Μαρία Μπασδεκοπούλου. Γεννήθηκα στις 28 Φεβρουαρίου 1967 στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας με σωματικές παραμορφώσεις: Είχα ένα εξόγκωμα στην σπονδυλική στήλη που λέγεται μυελομηνιγγοκήλη, και τα πόδια μου ήταν στραμμένα προς τα μέσα. Η μητέρα μου Αλεξάνδρα ήταν ανύπαντρη και είχε τέσσερα παιδιά από τέσσερις διαφορετικούς άνδρες. Δύο εβδομάδες μετά την γέννησή μου με παράτησε με ένα φανελάκι και μια κουβερτούλα έξω από την πόρτα του ιδρύματος "Άγιος Στυλιανός" στην Θεσσαλονίκη. Σε ηλικία 20 ημερών, μετά από μια αποτυχημένη εγχείρηση (την πρώτη από τις 13 που μου έκαναν συνολικά) για την μυελομηνιγγοκήλη στην οποία κόπηκαν κάποια νεύρα, έμεινα ανάπηρη. Από τότε δεν μπορώ να κινώ τα πόδια, ούτε αισθάνομαι κάτι κάτω από τα γόνατα, και έχω ακράτεια ούρων και κοπράνων. Όταν ήμουν 2 χρονών, η 42χρονη Ευδοξία Αργυροπούλου με πήρε με αναδοχή από το ίδρυμα. Για την αναδοχή η καινούργια μου μητέρα έπαιρνε κάποιο μηνιαίο επίδομα. Επίσης είχε μια κόρη με την οποία δεν είχε καμμία επαφή. Από το 1963 είχε σχέση με τον ανύπαντρο Σταύρο Κοκκινάκη, γεννηθέντα το 1928, ο οποίος ήταν και η κινητήρια δύναμη πίσω από την αναδοχή μου. Από το 1985 άρχισαν να συζούν σε καινούργιο διαμέρισμα που αγόρασε ο Σταύρος στην οδό Ανδρούτσου 21 στην Θεσσαλονίκη. Από τότε για την προσωπική μου περιποίηση (αλλαγή πάνας, καθάρισμα κ.λπ.) πιο πολύ φρόντιζε ο Σταύρος παρά η Ευδοξία. Μετά από το λύκειο, στα 18 μου, σε οικογενειακή εκδρομή στην θάλασσα, ο 70χρονος άνδρας της αδελφής της Ευδοξίας με παρενοχλούσε σεξουαλικά. Επειδή ήταν αυστηροί η Ευδοξία και ο Σταύρος (με χτυπούσαν κιόλας), φοβόμουν να τους μιλήσω γι' αυτό. Όποτε είχε γιορτή, εγώ βρισκόμουν κλεισμένη στο δωμάτιό μου. Δεν φρόντιζαν να έχω πρόσβαση στο μπάνιο - ήταν στενή η πόρτα, και δεν μπορούσα να περνάω με το καρότσι, αν π.χ. ήθελα να πλύνω τα χέρια μου ή να λουστώ. Δεν ήθελαν να δημιουργήσω σχέση, για να με έχουν στο σπίτι στα γεράματά τους. Η αυστηρότητα της Ευδοξίας ήταν τόση που περιόριζε χωρίς λόγο την διατροφή μου, δεν μου έδινε πρωινό, συνήθως μόνο δημητριακά, μέχρι την επιστροφή μου από το σχολείο (ή αργότερα από την εργασία). Στο ίδρυμα "Άγιος Παντελεήμων" έμαθα να χειρίζομαι γραφομηχανή και υπολογιστή. Το 1988-89 ασχολήθηκα λίγο με τον αθλητισμό (μπάσκετ, ακοντισμό, σφαιροβολία, δίσκοβολία). Στα 22 μου άρχισα να εργάζομαι στα ΕΛΤΑ μέχρι την συνταξιοδότησή μου στα 44. Τον μισθό μου τον παρέδινα στους γονείς μου, και δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτα για μένα, μόνο ο Σταύρος μου έδινε χαρτζιλίκι. Όταν δημιουργήθηκε το internet banking, άρχισα να πληρώνω τους λογαριασμούς του σπιτιού (νερό, ρεύμα, αέριο, τηλέφωνο). Ο Σταύρος δήλωνε επανειλημμένα μπροστά σε γείτονες: "Το σπίτι είναι της Μαρίας." Έτσι αισθανόμουν ασφαλής, θεωρώντας ότι η στέγη μου είναι εξασφαλισμένη. Η Ευδοξία ήταν ανασφάλιστη, οπότε δεν έπαιρνε σύνταξη. Ο Σταύρος το 2006 έπαθε εγκεφαλικό, έπεσε, και έσπασε το πόδι του. Πλέον δεν μπορούσε να περπατάει κανονικά και έμενε στο κρεβάτι. Επίσης άρχισε να εμφανίζεται άνοια και στον Σταύρο και στην Ευδοξία, που και αυτή τα τελευταία χρόνια δεν έβγαινε από το σπίτι. Ο Σταύρος πλέον χρειαζόταν και αυτός ειδική περιποίηση (πάνες, φάρμακα, νοσηλεία, κλινικές κ.λπ.). Η Ευδοξία από το 2016 είχε βηματοδότη. Εγώ κάλυπτα τα σχετικά έξοδα ξωδεύοντας όλα τα χρήματά μου (αποταμιεύσεις και το εφάπαξ). Μέχρι τον θάνατό τους τον Σεπτέμβριο 2018 (Σταύρος 8 Σεπ., Ευδοξία 10 Σεπ.) εγώ τους φρόντιζα, τους τάιζα, άλλαζα τις πάνες. Όταν πέθαναν, δεν είχα πια χρήματα για την κηδεία τους, οπότε επικοινώνησα με τα ξαδέλφια από την πλευρά του Στάυρου για δανεικά. Ήρθαν έξι ξαδέλφια και άρχισαν να ψάχνουν ντουλάπες και συρτάρια για να βρουν χρήματα, βιβλιάρια και διαθήκη (ρωτούσαν κιόλας πού είναι). Δεν έδωσαν τίποτα για την κηδεία. Με δανεικά από γείτονες πλήρωσα εγώ την κηδεία και τα μνημόσυνα. Για συναισθηματικούς λόγους (λόγω των φόβων μου) δεν μπορούσα να μείνω μόνη μου. Πήρα μια βοηθό στο σπίτι για την περιποίησή μου (καθετήρα, αλλαγή πανών, κ.λπ.) και τα οικιακά. Σε έναν μήνα μου άδειασε το σπίτι. Πήρε έπιπλα, κλιματιστικό, ηλεκτρικές συσκευές, κουζινικά, βιβλία, εικόνες κ.λπ. Η επόμενη βοηθός που είχε 4 παιδιά περίμενα να είναι καλύτερη. Έπινε, έβριζε, με χτυπούσε, και όταν είχε παρέα, με κλείδωνε στο δωμάτιο. Μέσω internet γνώρισα κάποιον Παναγιώτη που μου έλεγε ότι θα με παντρευόταν. Τον πίστεψα, του έδωσα κλειδιά για το σπίτι μου. Πήρε τα στοιχεία της πιστωτικής μου κάρτας και έπαιζε τυχερά παιχνίδια σε internet cafe με τα λεφτά μου, συνολικά περίπου 10000 Ευρώ. Στην κατάσταση αυτήν μου δημιουργήθηκαν χρέη, και δεν έφταναν τα χρήματά μου για να πληρώνω τους λογαριασμούς τηλεφώνου, ρεύματος, αερίου, νερού κ.λπ. Το να είσαι ΑΜΕΑ είναι ακριβό σπορ. Τον Σεπτέμβριο 2019 τα ξαδέλφια μου έφεραν την Κατερίνα, μια άπορη ξαδέλφη, για να μένει μαζί μου. Η Κατερίνα από ηλικία 16 χρονών (όταν γέννησε την κόρη της) είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα (κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας, έπαιρνε χάπια, έβαζε φωτιές), επίσης είχε καρδιακή ανεπάρκεια και κάποιο πρόβλημα στους πνεύμονες, απεριόριστα κάπνιζε, έπινε καφέ και έπαιρνε χάπια. Πλήρωνα τα έξωδά της και τους ιατρούς. Δύο φορές μετά από προσπάθεια αυτοκτονίας φώναξα το ΕΚΑΒ για να την πάνε στο ψυχιατρείο. Ζητούσα βοήθεια από τα ξαδέλφια που μου την έφεραν, αλλά χωρίς αποτελέσματα. Επειδή εκείνη την εποχή άρχισε η πανδημία του κορωνοϊού και η Κατερίνα έβγαινε και ζητιάνευε για τσιγάρα, αποφάσισα να μη την δεχτώ άλλο στο σπίτι μου. Όσο είχα την Κατερίνα, είχα και άλλο ένα πρόβλημα: Δεν μπορούσα να πάρω βοηθό στο σπίτι. Μετά την αποχώρησή της πήρα λοιπόν πάλι μια βοηθό. Στις 14 Ιουλίου 2020 έξι ξαδέλφια μου έστειλαν εξώδικο ζητώντας να τους παραδώσω το σπίτι και την οικοσκευή. Μου χάλασε και το ηλεκτρικό καρότσι (που για μένα είναι τα πόδια μου - χωρίς αυτό δεν μπορώ να μετακινούμαι, ούτε για να ψωνίζω, ούτε για να πηγαίνω βόλτα). Πάλι με δανεικά πήρα άλλο καρότσι μέσω internet το οποίο μου χάλασε μετά από 1 χρόνο. Επειδή κάθε πενταετία δικαιούμαι καρότσι από το ασφαλιστικό ταμείο, πήρα καινούργιο καρότσι τον Μάιο του 2020, το οποίο όμως δεν χωρούσε στο ασανσέρ, οπότε κατέβαινα με χειροκίνητο καρότσι στο ισόγειο και άλλαζα καρότσι εκεί. Δυστυχώς τον Αύγουστο του ιδίου έτους μου το έκλεψαν. Η κατάστασή μου είναι απελπιστική, χρωστάω παντού, τα ξαδέλφια θέλουν να με διώξουν από το σπίτι, και ένας ξάδελφος που ζει στην Γερμανία, ο υιος της Κατερίνας η οποία εν τω μεταξύ πέθανε, μου τηλεφωνεί και με απειλεί.

Ζητώ οποιαδήποτε βοήθεια εκ μέρους σας για το σωματείο μας amea.gr.